De dag dat Siouxie in mijn leven kwam.

Siouxie een poezen verhaal

Graag wil ik dit verhaal met jullie delen. De dag dat mijn lieve kleine meisje Siouxie in mijn leven kwam. Siouxie… Een heel bijzonder en dapper klein poezen meisje.

April 1996 op een vrijdagavond vlak voor middernacht.

Ik werkte in die tijd als vrijwilligster bij de dieren ambulance en had nachtdienst. Ik kreeg een oproep dat we een kitten moesten ophalen die mensen op straat hadden gevonden. Ter plaatse aangekomen schrok ik wel een beetje want het bleek om een pasgeboren kitten te gaan. Ze was hooguit 3 daagjes oud. Zulke jonge kittens kunnen nog niet zonder hun moeder.

Siouxie

Het is niet altijd verstandig een kitten zo maar mee te nemen.

Soms kun je jezelf gerust afvragen of je er wel goed aan doet zo’n diertje mee naar huis te nemen. Zeker als je niet van plan bent het te houden en ervoor te zorgen. De mensen vertelden me dat de moeder nergens te zien was. Vaak is het echter zo dat de moeder op zoek gaat naar eten en echt wel terug keert naar haar baby’s. Ik denk dat het het beste is dat je in zo’n geval even de boel in de gaten houd en keert de moeder echt niet terug dan kun je altijd nog ingrijpen.

Siouxie

Het kwaad was al geschied.

Maar in dit geval was het kwaad al geschied want de mensen hadden het hummeltje al een aantal uren in huis. Nu is het zo dat als we bij de ambulance in de avond uren een dier ophalen we deze in het nachthok bij het dierenasiel plaatsen. Mits ze geen verwondingen hebben natuurlijk. Vervolgens zullen de medewerkers van het asiel zich er de volgende dag over ontfermen.

Siouxie poezen meisje

Onderkoeld.

Het kleintje was echter inmiddels al behoorlijk onderkoeld geraakt. Ik stopte haar onder mijn trui om haar op te warmen. Ik stond voor een dilemma. Wat te doen? Ik had inmiddels al een aardig huis vol dieren. 2 Grote honden, 5 katten, 4 konijnen, 2 cavia’s en 2 schildpadden. Ik moest mijn toenmalige man beloven niets meer mee naar huis te nemen. Maar ja ik kon dit kleintje niet in het nachthok plaatsen. Dat had ze hoogstwaarschijnlijk niet overleefd. Dus heb ik haar mee naar huis genomen.

Siouxie poezen meisje

Een goed huis.

Mijn plan was haar te verzorgen en groot te brengen en dan een goed huis voor haar te gaan zoeken. Tja, volgens mij wist ik op dat moment eigenlijk al meteen dat dat niet zou gebeuren. Ze had vanaf de aller eerste minuut mijn hart volledig gestolen.

Siouxie

Toen begon een periode van een soort van 2e kraambed voor mij.

Ik ben moeder van 1 dochter en qua mensen kinderen is het daar bij gebleven. Dieren kinderen is een wat ander verhaal hahaha 😉 Die nacht heb ik snel een warm bedje voor haar in elkaar geflanst. Een doos met een dekentje, wat handdoeken  en een aantal warm water kruiken. Ik plaatste haar naast m’n bed en heb geen oog dicht gedaan die nacht. Ik was zo bang dat dit kleintje het niet zou redden.

Siouxie

Baby voeding.

Ik had ook niet meteen alle spullen in huis om haar te voeden dus de volgende ochtend vroeg op pad om daar voor te zorgen. In eerste instantie ben ik in de rondte gaan bellen om te informeren welke voeding het beste zou zijn. Ik heb zelfs contact opgenomen met Diergaarde Blijdorp. Deze hadden ervaring met het grootbrengen van een welpje dat verstoten was door zijn moeder. De eerste weken heb ik haar dus dezelfde formule gegeven als het verstoten welpje. En eigenlijk vanaf het begin volledig probleemloos. Ze dronk als een tijger!

Siouxie

Zwangerschapsverlof.

Iedere twee a drie uur voeden, darmpjes masseren, oogjes masseren (die nog gesloten waren) en wassen met een watje met warm water. Ik heb mijn baan op moeten zeggen want dat kon ik niet combineren. En nee, ik kreeg hier geen zwangerschapsverlof voor 😉

Siouxie

In het begin wisten we ook het geslacht nog niet. Omdat ze zwart was, haar oogjes nog gesloten leek ze net op een molletje. Dus doopten we haar tijdelijk Momfertje.

Siouxie
© The wildlife trusts.org

Op de eerste dag in mei gingen plots haar oogjes open. In eerste instantie op een kiertje en op drie mei waren ze volledig geopend. Ik weet nog zo goed hoe ik me voelde. Als een trotse mama! Zo vertederend hoe ze naar me keek! Op dat moment wist ik inmiddels zo goed als zeker dat het om een meisje ging. Wat iets later ook bevestigd werd.

Siouxie

Toen we zeker waren dat het een meisje was gaven we haar de naam Siouxie.

Ze groeide op tussen alle andere dieren. Ik had mijn handen best vol aan haar maar mocht niet klagen. Mijn andere dieren waren echt de perfecte babysitters voor haar.

Siouxie
Lieve hond Pebble’s even aan het baby-sitten.

Als ik even wat andere dingen te doen had, legde ik haar of in de box (een baby box) of bij een van mijn andere honden of katten die haar met alle liefde warm hielden. Vrij snel groeide ze op tot een volwassen, kern gezond prachtig zwart poezen meisje.

Siouxie en Boy, lekker spelen op de bank.

Boy mijn staartloze rode katertje die ik nog niet zo heel lang voor haar zwaar gewond had gevonden en ook had geadopteerd, werd haar beste maatje. Ze scheelden niet zo heel veel in leeftijd.

Siouxie een baby poesje
Siouxie en Boy, lekker spelen in de tuin.

Kleine kletskous.

Wat zo heerlijk aan haar was dat ze zo ontzettend grappig kon kletsen. Ze vertelde me op haar manier hele verhalen. Wat ze ook altijd deed zelfs toen ze ouder was, was me uitgebreid wassen. En sabbelen tussen m’n ogen aan de bovenzijde van mijn neus. Ze was echt vreselijk lief.

Siouxie

Ik had een zeer intense en diepe band met Siouxie. We hadden geen woorden nodig, ik kon haar lezen als een boek. En zij mij ook. Ze is eigenlijk nooit echt ziek geweest. Tot haar ongeveer 16e jaar. Toen kreeg ze last van haar nieren. Ze is uiteindelijk 18 jaar geworden. Ze is overleden aan kanker. Het gemis is onbeschrijfelijk. Ik heb veel dieren verloren de afgelopen jaren. Veel van mijn dieren hadden zo ongeveer dezelfde leeftijd. Het is nooit gemakkelijk een van je kindjes te verliezen maar de dag dat ik afscheid moest nemen van Siouxie voelde echt als het verlies van een bloedeigen dochter.

Siouxie

Nog vaak denk ik aan haar. De hoeveelheid liefde die ze me heeft gegeven is moeilijk te omschrijven. Natuurlijk heb ik nog wel eens momenten waarop ik intens verdrietig kan zijn en haar zo ontzettend mis. Maar ik ben vooral ontzettend dankbaar dat zij in mijn leven heeft mogen zijn. Ik koester alle momenten die ik met haar had. Nooit, nooit zal ik mijn kleine lieve meisje vergeten. Ze zit voor altijd in mijn hart.

Siouxie

Nog een paar foto’s uit het fotoalbum van Siouxie:

 

Siouxie
Opa Speedy als babysitter. Een goed zoek plaatje 😉
Siouxie
Lekker op de bank bij grote broer Troy.
Siouxie
Siouxie op de tafel. Bono (onder de tafel) houd een oogje in het zeil.
Siouxie
Lekker een beetje buiten spelen.
Siouxie
In de laatste jaren van Siouxie’s leven waren de honden Bono en Pebble’s inmiddels overleden. Op gegeven moment kwam Bulldog Lola en als laatste Ben een Herder/Jack-Russel mix.
Siouxie
Siouxie’s beertje en flesje staan nog steeds in de kast.

 

Bedankt voor het lezen van dit verhaal. Als je wilt kun je het delen met je vrienden 😉